W sobotę wieczorem ostro lało i miałem obawy czy niedzielny wyjazd dojdzie do skutku. W niedzielę rano okazało się, że pogoda się poprawia i cel wyprawy - Godula jest niezagrożony.
Nie wiem czy to za sprawą długotrwałych deszczy, czy też z innego powodu człowiek czuje się wyposzczony wspinaczkowo? W każdym razie ja się tak poczułem i po sobotnim, pohelfstyńskim restcie zacząłem snuć kolejny łojancki plan.
Wykorzystując dobre warunki pogodowe Szymon Mader i Adam Kotwicki wspinali się na Kaczej Skale w Trzebniowie. Celem Szymona było poprowadzenie reszty dróg będących w jego zasięgu. Dzięki temu, że po skałą działali przez dużą część dnia sami plan udało się zrealizować.
Po kolejnej fali opadów, wraz z rozpoczętym długim weekendem,pogoda zaczęła się stopniowo poprawiać, aby w piątkowy ranek dać nadzieję na udany wspin. O 9:00 wyruszyliśmy w składzie: Mariusz, Darek, Daniel i Maciek.
Po sobotnim wspinie w Trzebniowie przy dźwiękach nieśmiertelnych,imprezowych hitów, z nie do końca zaspokojoną potrzebą łojenia postanowiłem wybrać się gdzieś następnego dnia.
Wybitną skałę stojącą za boiskiem w Trzebniowie zobaczyłem w roku 1999 ( wreszcie udało mi się ustalić precyzyjnie kiedy) w czasie poszukiwania niewyeksplorowanych terenów na Jurze.
Monsun nie mógł się skończyć i woda w Odrze podniosła się do niepokojącego poziomu. Czas leciał, a warunków by pojechać w teren nie było. Kończył się trzeci tydzień wspinaczkowej frustracji gdy media zapowiedziały na sobotę zdecydowana poprawę pogody.
